دل نوشت

(بدون عنوان)

Sun, 21 Aug 2011 20:57:25 GMT

(.....)

Tue, 17 May 2011 06:12:31 GMT

سال ٨٣ بود که وبلاگمو درست کردم. اون موقع هیچ هدفی نداشتم فقط دلم می خواست داشته باشمش. کم کمک بهش علاقمند شدم و سال ٨٧ و ٨٨ اوج نوشتنم بود. همه احساسمو می ریختم توش و برام مهم نبود که کی می خونتش و کی نمی خونتش. هنوز هم برام مهم نیست چون فلسفه وجودی وبلاگ همینه که مخاطب عام داره و هر کسی ممکنه بیاد و مطالبت رو بخونه.

پارسال که فهمیدم بابام وبلاگمو می خونه اولش اصلا برام مهم نبود، ولی دیدم نمی تونم اونجوری که می خوام بنویسم و مجبور بودم به خود سانسوری، کمتر نوشتم. یه مواقعی هست که مجبوری تن بدی به عرف و خلاص. تا اینکه دیروز یه از شرکت گل و بلبلمون که همه از بیکاری متوسل میشن به اینترنت و معمولا همکارای ما وبلاگ خون های قهاری هستن، برام پیغام گذاشته بود که "مگه تو هم مینویسی؟" برام خیلی جالب بود که یکی از همکارامون من و پیدا کرده.

دوست و همکار عزیز به خوانندگان وبلاگ من خوش آمدی

60 کیلو احساس

Mon, 04 Apr 2011 10:15:54 GMT

دیروز که فهمیدم یکی از دوستام از مالزی رفته هلند از خوشحالی زیاد گریه کردم، امیدوارم به اون جایی که میخواد برسه، چون لایقش هست. امروز هم با این آهنگ همدم معین، دلم یه حال و هوای بارونی قشنگ داره. انگار تمام خاطرات خوبم تو سرم دارن می چرخند، یه جور مستی و سرگیجه ناب. این چند روزه از این حالای خوب دارم که دلم میخواد برم زیر بارون راه برم .خلاصه این روزا 60 کیلو احساسم.

خدا کنه امروز بارون بیاد ...

تولدانه

Sun, 13 Mar 2011 17:02:59 GMT

سال عجیبی رو پشت سر گذاشتم. سال خوبی بود سرشار از تغییرات مثبت. 28 سال گذشت. احساس می کنم تولد سال پیشم خیلی دوره و این یکسال به اندازه یک عمر تجربه گذشته. امیدوارم سال های خوبی رو در کنار همه کسانی که دوستشون دارم داشته باشم. امروز دلتنگ خیلی ها شدم که یا به مصلحت پیشم نیستن یا به جبر زمونه. دلم برای آناهیتای عزیزم خیلی تنگ شده و کلی امروز براش اشک ریختم با هر کلمه از پیغام تبریکش. خیلی از دوستای عزیزم که اصلا فکرشو نمی کردم یادم بودن، از همشون ممنونم و شرمنده. به امید روزهای خوب آینده

نه نه نه

Wed, 16 Feb 2011 10:29:13 GMT

وقتی به خودم می یام، چشم هام از زل زدن به سقف آب افتاده. صدای زنگ تلفن، این تلفن لعنتی که هم نبودش مصیبته هم بودنش رشته افکارم و پاره می کنه.

بعد از کلی حال من خوبه و تو خوبی و این خوبه و اون خوبه میگه میخواستم یه چیزی ازت بخوام میشه با فلانی صحبت کنی و یه جوری بهش بگی که نفهمه من گفتم و تو بکنی تو کله اش و .... . یهو حرفش و قطع کردم و گفتم نه عزیزم من نمی تونم اینکارو بکنم و ... . وقتی گوشی رو قطع کردم اینقدر حالم خوب بود که می خواستم جیغ بزنم از خوشحالی. من تونستم در این زمینه هم به خودم غلبه کنم و «نه» بگم. این میانجگری یکی از کارهایی بود که من هیچ وقت نمی تونستم ازش بگذرم و هربار هم چوبش و می خوردم ولی اینبار گفتم نه و خیال خودم و راحت کردم .

گذر زمان، من

Sun, 13 Feb 2011 07:31:53 GMT

اینک موج سنگین گذرزمان است که در من میگذرد
اینک موج سنگین زمان است که چون جوبار آهن در من میگذرد
اینک موج سنگین زمان است که چونان دریائی از پولاد و سنگ در من میگذرد

در گذر گاه نسیم سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذرگاه باران سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذر گاه سایه سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام

نیلوفر و باران در تو بود
خنجر و فریادی در من
فواره و رؤیا در تو بود
تالاب و سیاهی در من

در گذرگاهت سرودی دگر گونه آغاز کردم

من برگ را سرودی کردم
سر سبز تر ز بیشه

من موج را سرودی کردم
پرنبض تر ز انسان

من عشق را سرودی کردم
پر طبل تر زمرگ

سر سبز تر ز جنگل
من برگ را سرودی کردم

پرتپش تر از دل دریا
من موج را سرودی کردم

پر طبل تر از حیات
من مرگ را
سرودی کردم

احمد شاملو

آرامش یا آسایش، مسئله این است

Sun, 16 Jan 2011 09:40:38 GMT

آخ اینقدر سرم تو کتاب بوده کمر درد گرفتم، گشنمه، تشنمه، خوابم می یاد. کسی هست اینجاها کمر منو ماساژ بده. گشنمه کسی غذا درست نکرده. خستمه یکی یه لیوان آب بده دستم. خوابم میاد سر و صدا نکنین، نه نه بکنین این سکوت لعنتی نمی ذاره بخوابم.

این زندگی فردگرایانه رو با همه سختی هاش دوست دارم. آرامشی که در تنهاییم دارم رو با هیچ آسایشی عوض نمی کنم.

یادبود

Wed, 29 Dec 2010 08:23:19 GMT

آقاجان

۴ سال گذشت و دوباره ٨ دی ماه رسید. تنها تسلای درد نبودنت برای من زمزمه این شعر است:

سو گَلیپ، آخار گٍدَر

دونیا بیر پنجَره دی

هَر کیم گَلیپ، باخار گٍدَر

ازدواجات

Tue, 23 Nov 2010 07:00:54 GMT

چقدر دلم می خواست در برابرش ضعیف بودم. دلم می خواست اینقدر قوی بود که وقتی اشتباه هم می کرد من خم به ابروم نمی آوردم و مطمئن بودم که اشتباهش رو جبران میکنه.دلم نمی خواست هیچ وقت سرش داد بزنم و تهدیدش کنم و نقطه ضعفش رو بدونم. دلم می خواست مثل بچگی ها اون برام یه مرد قوی و قهرمان باقی می موند و من هیچ وقت این روی سکه رو نمی دیدم. یه وقتهایی از همه مرد ها بدم می یاد. البته زیاد طول نمی کشه که منطقم به کار می افته و به حالت عادی برمی گردم. بعضی وقتها هم دلم یه مرد می خواد که از هر نظر قوی باشه و من همه جا بودنش رو در کنارم احساس کنم.

امیدوارم اگر اینجا رو هنوز می خونی بدونی که من دلم می خواست تو اونقدر قوی بودی که با این جریان مثل یه مرد یا بهتر بگم یک انسان متمدن برخورد می کردی. دیگه برای جبران خیلی دیر شده و می دونی که هیچ وقت این توانایی رو نداری که بخوای همه چیز رو درست کنی.

خوب این هم خودش داستانی می شه که یه نفر در اواخر دهه دوم زندگیش هم ازدواج پدرش رو ببینه و هم مادرش رو و هر دوشون رو بفرسته خونه بخت و بالاخره با موضوع کنار بیاد و براشون آرزوی خوشبختی بکنه.

این روزها

Thu, 30 Sep 2010 07:59:03 GMT

این روزها، تمام تفریح و دلخوشی ما همین فیس بوک است. البته آن قسمت https اش که با هر کلیکی باید یه s بذاری کنارش و یه لعنتی نثار روح فلان بن فلان میکنی خیلی لذت بخش تر است. امیدوارم که خدا این فیس بوک را از ما نگیرد همانطور که خرمشهر را آزاد کرد.

به تازگی متوجه شدم که یکی از اقوامم این وبلاگ را می خواند. چند وقت پیش آیدای پیاده رو در پستی نوشته بود که پدر جانشان وبلاگش را می خواند. این باعث می شود که بعضی از چیز هارا سانسور کند یا شاید کلا در وبلاگش را تخته کند.ولی خوب از آنجا که من در تمرین تقویت روح و روانم هستم و هیچ نیرویی نمی تواند خللی در آن ایجاد کند، بی پروا در اینجا خواهم نوشت تا ابد.

قهوه تلخ را هم خیلی دوست دارم. البته کلا من قهوه تلخ دوست دارم ولی قهوه مهران مدیری تلخی اش به دلت می شینه.

دوباره شروع کردم به نقاشی کردم. خیلی آرومم می کنه. رقص قلم مو روی بوم رو خیلی دوست دارم.